Categoriearchief: Nieuwsberichten

Nieuwsberichten rondom de vereniging en de leden.

Taalpodium Digitaal: HALLO 2021! (II)

Taalpodium-leden zenden elkaar en de lezer lichtpuntjes voor de donkere maanden.
In drie afleveringen, op 10, 15 en 20 december, begroeten zij het nieuwe jaar in de vorm van gedichten, foto’s, korte verhalen en een enkel vlogje. De lege agenda’s van 2020 mogen dicht: hallo 2021!

ADVENT

Een enkel lichtpuntje
zo begint advent

niks nu
dan diepste duisternis

heel in de verte meer licht
het vaccin?

Badend in het licht van 2021
zijn we alles vergeten

Trees Wissenburg

___________________________________________________________________________

Verloren been

Benen zijn er om mee te lopen
én op te staan, dat is al zolang
wij op de aardbol rondgaan

echter mijn rechterbeen besloot
op een dag dat-ie liever bleef staan
heel wat argumenten roerde ik aan

toch vond mijn been dat-ie niet
langer moest lopen, hij weigerde
zelfs nog één stap te verzetten

op die bewuste plek heb ik
hem maar afgekoppeld, want
ík wilde toch écht verder

sindsdien dicht de dichter met
één been, hinkt nota bene elke
dag langs zijn verloren been

echter met de dag wordt dat
been donkerder én langer
nu is-ie al tot zes meter uitgerekt

de dichter vraagt zich telkens
af tot hoe hoog zijn been
uiteindelijk wortelschiet

en hoopt dat ooit zijn been besluit
het leven weer met hem te delen.

Méland Langeveld schreef ‘Verloren been’ bij het metershoge been, met de titel ‘Noch einmal’.
Het beeld is van kunstenaar Henk Visch en het staat aan de Polderweg, langs het spoor, te Amsterdam-Oost. Gedicht en foto zijn onderdeel geweest van Mélands expositie ‘Ramen vol poëzie’ in de ramen van de bibliotheek Linnaeusstraat.

___________________________________________________________________________

Op de valreep (een pantoum)

Ik ben moe en gaar en klaar met lang voorbije dagen.
Ik ben aan het eind, maar durf niet over de rand te kijken.
Ik zie een gapende afgrond achter de fatale nul.
Het is klaar, moet ik de tijd de nek omdraaien?

Ik ben aan het eind, maar durf niet over de rand te kijken.
Ik struikel blind, weet niet waar ik heen moet om niet te vallen.
Het is klaar, moet ik dan de tijd de nek omdraaien?
Het liefste zou ik klokken en tijdbommen stilzetten.

Ik struikel blind, geen idee waar ik heen moet om niet te vallen.
Ik voel me afgedankt maar nog niet afgeschreven.
Het liefste zou ik klokken en tijdbommen stilzetten.
Dan zou ik aan de raderen van de tijd draaien, achteruit en vooruit.

Ik voel me afgedankt maar nog niet afgeschreven.
Ik ben geschiedenis met woorden als coronomie en prikvertikker,
draaiend aan het rad van de taal, rond en rond, van voor naar achter.
Het was niet voor niets, die harde noten mij in de schoot geworpen.

Ik heb geschiedenis geschreven met hoestschaamte en blokjesverjaardag.
Ineens zie ik oplichtende enen achter een pakkende nul.
Het was niet voor niets, deze harde noten mij in de schoot geworpen.
Ik was zo moe en gaar en klaar met de voorbije dagen.

Jolies Heij

______________________________________________________________________

Tekst en beeld: Vian Moo

__________________________________________________________________________

Coronakerst

Achter verlichte ramen en balkons
staan versierde kersttafels
gluren kerstbomen naar buiten
naar de duisternis

binnen de tafels volgeladen
met kerstdiners, gourmetten,
drankjes, wijnen, desserts
twee of drie kerst geklede mensen

een virtuele kerstviering met je dierbaren
een digitaal gezelschap met familie en vrienden

we schudden geen handen
we geven geen kusje
we omarmen niemand
dit jaar geen omhelzingen

afstand, corona, kerstfeest
smakeloos als bijten in katoen

je leeft maar een keer
leef dit leven met plezier

prettige feestdagen!

Parvin Koshravi

____________________________________________________________________

Tekst en beeld: Suzanne van Leendert

_________________________________________________________________________

Als een aronskelk        

Met een zwaaiende wandelstok flaneer ik door het bos. Een kind stuift voorbij. Het is Christine, het buurmeisje van nummer vijf, een aardig kind met glanzende ogen waarmee ze alles wil doorgronden. Ze houdt in en zeg: ‘Meneer, meneer, ziet u die kabouter daar?’ Ik knik van nee. Ik zie wel her en der lichtvlekken, maar dat is het spel van het zonlicht. ‘Niet erg, meneer. Mijn ouders kunnen hen ook niet zien.’ Ze vervolgt haar weg.
       Als een bidsprinkhaan bespringt de wind talrijke blaadjes die naar beneden dwarrelen. Overvallen door een stortbui die knort op het bospad, snel ik naar huis. Waar blijft Christine nu?
       Maandag is een laagzonnige dag en ik wandel weer naar het woud. Ik word slechts een ontroerend geritsel gewaar of… hoor ik daar een stemmetje? Zijn kinderen me gevolgd? Iets verder op trippelt een lam met een belletje. Hij is alweer verdwenen.
       Toch blijf ik mijn oren en ogen spitsen. Als een marionettenpop flitst mijn hoofd opeens omhoog: het stemt, maar zangerig en in koor: ‘Zing je met ons mee ee ee ee?’ De zon schijnt zowat loodrecht op een groep hartvormige blaadjes die oplichten in fel amarillo.
       ‘Wij zijn nog niet gevallen, maar eenmaal weggeslingerd komen we snel terug, na de zonnewende, nu toch een deken van sneeuw achterwege blijft. In smaakvolle kledij zullen wij onze Moederboom liefde betonen met glanzende pluimage.’
       Plotseling duikt Christine naast me op en zegt: ‘Alles leeft! En leven wil beter worden. Niet meer als voorheen. Daardoor komt alles goed tenslotte.’

René Roumen

___________________________________________________________________________

________________________________________________________________________

(De derde en laatste aflevering met lichtpuntjes verschijnt op 20 december.)

Taalpodium Digitaal: HALLO 2021! (I)

Taalpodium-leden zenden elkaar en de lezer lichtpuntjes voor de donkere maanden.
In drie afleveringen, op 10, 15 en 20 december, begroeten zij het nieuwe jaar in de vorm van gedichten, foto’s, korte verhalen en een enkel vlogje. De lege agenda’s van 2020 mogen dicht: hallo 2021!

Goedemorgen, welterusten
Hier komt de poëzie!

Een stuk of wat gedichten
Parade der poëten
Tussen de fijne wijzers weggegleden
In het café van de verloren jeugd.

Cora de Vos

__________________________________________________________________________

__________________________________________________________________________

Voornemens

Schrijf er dan drie
Zorg voor een thema
Niet dat truttige
Schrijf dan
Stuur dan
En niet janken als

Gera Pronk

_________________________________________________________________________

2020

Dag geschreven in mijn ring
Een dag van verwondering
Een sombere dag met uitzicht
Zoekt naar het licht

Week om te bezinnen
Een week iets moois beginnen
Een hoopvolle week voor velen
Medicijnen om te helen

Maand waarin de dagen korten
Een maand met de horten
En stoten van donker geluid

Jaar dat zo vreemd verliep
Een jaar dat velen achterliet
En dat wij graag willen verlaten

Hallo 2021!!

Chris Arts

_______________________________________________________________________

HALLO HIER 20.21 (pantoum)

Een fiets valt maar één keer
een loper ziet fietsers niet staan
voordat ook zij ten klinker gaan
en onbeschermd bellen blazen

Een loper ziet fietsers niet staan
wij leveren bellen, u de blaas
en onbeschermd bellen blazen
zet koffie zonder kopzorgen

Wij leveren bellen, u de blaas
negeren ingevaasde bloemen
zet koffie zonder kopzorgen
niet in de bakker-rij staan wachten

Negeren ingevaasde bloemen
van Testreces naar Kerststress
niet in de bakker-rij staan wachten
pers geen kerstbomen in een ton

Van Kerststress naar Nieuwjaarsisser
voordat ook zij ten klinker gaan
pers geen kerstbomen in een ton
een fiets valt maar één keer

Huub van Doorn (30-11-2020)

___________________________________________________________________

HET KEERPUNT

We herinneren ons feesten van het licht
hoe we tezamen kwamen
hoe we samen aten, dronken
samen zongen van vrede op aarde.
De cadeaus, versieringen met tussen
pakpapier een los, verdwaald gedicht.
We trapten tegen de noord-ooster wind
12 slagen sloeg de klok, we dronken tijd.

Nu kijken we reikhalzend onze toekomst in.
We tellen traag de uren, dagen, maanden;
totdat oude tijd als nieuw is teruggekeerd.

12 slagen slaat de klok, we drinken tijd
kijk, de noordooster wind waait mee
Alles kan en mag, want dit is een gedicht,
als ‘n sierlijk lint gestrikt om elk cadeau.
Kom weer zingen om vrede op aarde
kom, eet, drink en kijk: de dagen lengen
kom maar, het kan; komt allen tezamen.
We snakken naar nieuw leven, naar het licht.

Fred Penninga

Geschreven voor het huis-aan-huisblad Mens & wijk in Utrecht Noord-Oost

__________________________________________________________________________

Kunstwerk Abdulrazaq Awofeso
op expositie City Life in Museum Arnhem

het jaar weggeglipt
in anderhalve meters
de glimlach verstikt
leerden we lachen
met onze ogen
na het ontwijken
oprecht weer zien
zolang omarmen
nog niet mag
zullen we kijken
herkennen
gedag knikken
in ogen blikken
vasthoudend
vrienden blijven

Maartje van den Bosch

______________________________________________________________________

Mijn engeltje

bedankt dat je er was
we stonden samen op de stoep
bij de hemelpoort zowaar

je was er
ongemerkt
maar voelbaar daar

op het moment
dat ik het nodig had
of zomaar

je was er het hele jaar
ook nu met kerst
en ik weet nu waar

in de boom
zit nog je engelenhaar

Hans van der Vlugt

____________________________________________________________________

(De lichtpuntjes worden vervolgd op 15 december)