Sylvia Minke

Ooit, ergens in de oudheid, volgde ik een lerarenopleiding Nederlands-Engels waar ik door het lerarenoverschot én door mijn zelfkennis nooit iets mee deed. Ik hield er wel mijn bewondering en fascinatie voor taal aan over.

In mijn leven heb ik dankbaar gebruikgemaakt van het in mijn ogen kostbaarste gereedschap dat we bezitten. Ik schreef sprookjes voor mensen die trouwden, liedteksten voor jubilarissen, troostkaarten voor vrienden die dat nodig hadden.

Nu ik afscheid heb genomen van mijn reguliere baan en alleen nog met Syl Schrijft aan de weg timmer, schrijf ik voor Schreef. Het opent een nieuwe weg die ik nog niet eerder bewandelde, die me nieuwe uitzichten biedt en me verrassende inzichten in mezelf laat zien.

Ook in de herfst van het leven schijnt volop de zon en ontluiken er langs de weg zomaar frisse groene blaadjes…