Nieuws

Rond Allerzielen, 2 november, staat de laatste Schreef van het jaar in het teken van rouw en verlies. Wat kan taal betekenen wanneer een geliefde sterft? Op de cover prijkt een mussenlijkje, een beeldmotief ontleend aan negentiende-eeuwse rouwbrieven. Toen én nu biedt poëzie mensen een manier om het verlies van een dierbare een plek te geven. Maar Schreef zou Schreef niet zijn als het daar niet wat dieper op inging.

Dichters Ted van Lieshout en Simon Buschman vertellen hoe zij het gemis van gestorven geliefden in hun poëzie vormgeven. Ritueelbegeleider Irene van der Meulen helpt nabestaanden woorden te vinden voor hun afscheid, tot aan de kist toe. En Schreefredacteur Sylvia Minke vertelt over haar broer, die zijn vrouw onder moeilijke omstandigheden verloor. Zij raadde hem aan een opschrijfboekje bij te houden. Hij ging erin schrijven als ‘een manier om grip te houden op een werkelijkheid die hem uit handen was geslagen’.

Ook de leden van schrijversvereniging Taalpodium geven in deze special stem aan de rouw. Hun bijdragen bieden troost en warmte in flarden herinnering, een vogeltje aan het keukenraam en de kringloop van de seizoenen. Daarnaast is er een bizar verhaal over de urn met de as van een geliefde die zoekraakt.

Voor wie even iets luchtigers zoekt, is er nieuws uit de wereld van de letteren. Zo blijkt straatpizza studententaal voor de kots die na een avond stevig drinken op straat achterblijft. Het Studentenwoordenboek staat vol van zulke beeldende taalvondsten. Verder vertelt universitair hoofddocent Literatuurwetenschappen Agnes Andeweg hoe de selectie tot stand kwam van Utrechtse schrijvers die voor het Leesbankjesproject uit eigen werk mochten voorlezen. Waarom Taalpodium daarbij buiten beeld bleef? ‘Ik kende jullie niet’, zegt de hoofddocent openhartig.

Schreef is het magazine met proza en poëzie door en voor liefhebbers. Nummer 225, oktober-december 2026, telt 40 pagina’s.