Nieuws

Het bestuur van Taalpodium telt naast Elsbeth Boom, die al sinds oktober 2025 meedraait, sinds de zomer van 2026 maar liefst twee nieuwe gezichten: Antoinette van Dijk en Judith Hokke. Werend Griffioen sprak met de twee nieuwelingen. 

Judith Hokke:
“Mijn fascinatie voor taal kan ik hier goed kwijt”

“Literatuur is een vehikel voor verbinding.” Dat zegt Judith Hokke (66), de kersverse bestuurssecretaris van Taalpodium. Nog geen jaar geleden nam ze feestelijk afscheid van de Hogeschool Utrecht, waar de afgestudeerde historica en literatuurwetenschapper tien jaar manager bedrijfsvoering was. Ze weet nog goed, hoe ze – net afgestudeerd – op de universiteit meteen al een cursus nieuwe geschiedenis op poten moest zetten en meteen voor de groep moest. Of voor de nieuwe studierichting algemene letteren aankomende studenten moest voorlichten, “terwijl ik als jonge studieadviseur net zelf ternauwernood begonnen was. Dus dan moet je improviseren.”

Gewoon beginnen, met die insteek draaide Judith haar eerste vergadering van Taalpodium mee. Ter vrijblijvende kennismaking, maar het was meteen raak. “De ontmoeting voelde als een warm bad. Ik voelde dat er ruimte was voor mijn inbreng, ik voelde me meteen volwaardig lid van jullie gezelschap. “

Venster op gevoelens
Nu is ze zo’n tien maanden met pensioen. ”Het eerste half jaar heb ik gedeeltelijk niks gedaan en gedeeltelijk gereisd. Ik was al bezig een beetje om me heen te kijken wat ik zou kunnen doen. Boeken lezen is leuk, maar samen met anderen actief zijn voegt iets toe. Taalpodium beweegt en ik kan met mijn ervaring daar mede richting aan geven. Al schrijf ik zelf niet,” benadrukt Judith, “op deze manier geef ik toch uiting aan mijn fascinatie voor taal. Gedichten en verhalen bieden een venster op gevoelens of op culturen die je niet zo goed kent. Laatst nog heb ik ‘Gedachten over rouw’ nog een keer gelezen. Geschreven door de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie naar aanleiding van haar vaders plotselinge dood. Indrukwekkend. Ik ben het opnieuw gaan lezen omdat een aangetrouwd familielid uit Nigeria net zijn moeder had verloren. Dat boek helpt me dan om dichter bij hem te kunnen komen.”

Sinterklaas
Met warmte vertelt Judith over een leeservaring als kind. “Met Sinterklaas kreeg ik een boek. In plaats van het meteen te gaan lezen legde ik het apart om mij drie weken lang erop te verheugen het boek pas onder de kerstboom te gaan lezen. En dan natuurlijk pats-pats in een keer uit.”  Het is een plezier – of je nou leest of zelf schrijft -  dat zij kinderen van deze tijd ook gunt. “Het Poëziepaleis in Groningen, bijvoorbeeld, is van grote betekenis bij creatief schrijven door kinderen. Iets voor Taalpodium om daarop in te haken? Schrijven stimuleert het brein. En dan beter niet op het toetsenbord, maar met de pen in de hand."

Judith heeft meer ideeën. Ze denkt aan een sterkere focus op jongeren, al of niet met een niet-Nederlandse achtergrond. “Het Nederlands kent zoveel bijzondere mengvormen met woorden en uitdrukkingen uit andere talen. Jongeren kunnen dat in allerlei creatieve vormen bij Taalpodium naar binnen brengen, waardoor de diversiteit in taal en leden alleen maar rijker wordt. Utrecht is niet voor niks de stad waar heel veel culturen elkaar ontmoeten.” 

Antoinette van Dijk:  
Altijd ‘een tikkie eigenwijs’

Beweging is misschien wel de rode draad in het leven van Antoinette van Dijk (67). Als bestuurslid is ze voorlopig zonder portefeuille. "Ik wil eerst kijken waar mijn ervaringen het best aansluiten." Al vroeg ontdekte ze dat doen haar beter lag dan studeren. Na een korte kennismaking met de filosofie koos ze voor het theater.

Met zichtbaar enthousiasme vertelt ze hoe ze clown werd, theateropleidingen volgde in Parijs en Londen en bij straatoptredens met de pet rondging. "Ik moest die opleidingen wel zelf betalen." Later kreeg dat spontane theaterspel een vastere vorm onder de naam ‘Arc-en-Ciel’ en traden de artiesten op in kleinere theaters, zoals Theater Kikker in Utrecht. "Er kwam van alles bij kijken. Utrechtse kunstvakstudenten maakten decors en kostuums, anderen zorgden voor de publiciteit. Maar het begon bij het creatieve concept: wat willen we overbrengen en hoe? Met onze regisseur bespraken we de beste aanpak. Ook wisten we subsidie te krijgen van de gemeente Utrecht en enkele particuliere fondsen. Ondernemend? Jazeker. Zo zit ik in elkaar. Pak het moment als je gevoel zegt dat dit het juiste moment is. Vertrouw erop en toon lef."

Dramatherapeut
Dat bracht haar naar de gezondheidszorg. Ze kon haar theaterervaring inzetten als dramatherapeut in een instelling voor geestelijke gezondheidszorg voor volwassenen. Later ontwikkelde ze een poppenspel in het Utrechtse Diaconessenziekenhuis voor jonge kinderen die ingrepen moesten ondergaan. Daarna maakte Antoinette een flinke zijsprong naar het maatschappelijk werk. In Den Haag werd ze lid van een buurtteam dat mensen in de knel weer op het goede spoor zette. "De kracht van een buurtteam zit in de aanpak die je samen met de cliënt opstelt. Wat kunnen wij samen ondernemen waardoor jouw leven er beter uitziet? Dat was de kernvraag."

Het idee van gezamenlijk aan iets werken neemt ze graag mee naar Taalpodium. "Ik heb het idee dat de club in een overgangssituatie zit. Wil je de toekomst aankunnen, dan moet je bereid zijn te veranderen en mee te bewegen met wat er om je heen gebeurt. Laat de ideeën maar opborrelen, maar blijf tegelijk nuchter en realistisch. Die ervaring neem ik mee uit mijn tijd in het Diaconessenhuis, waar ik meedraaide in een commissie voor functiewaardering, en later uit mijn werk in een tuchtcollege voor jeugdhulpverleners."

Zwerfinator
"Nu ik wat dichter op Taalpodium zit, vraag ik me af wat de criteria zijn voor schrijvers die buiten het erkende circuit van auteurs werken. Zijn we een kunstenaarsclub of meer een broedplaats voor beginnend talent? En waarom brengen we Schreef nog als papieren magazine uit? Voor mijn kinderen is dat echt onzin. Die lezen het liever op hun smartphone."

Ondanks Antoinettes veelzijdigheid is één vast punt gebleven. "Ik ben altijd mezelf geweest, tikkie eigenwijs, dat wel." Ze glimlacht verrast als de verslaggever haar een foto voorlegt waarop ze als zwerfinator het station van Hilversum aanveegt. "Och ja, ik ben ook activist bij Extinction Rebellion. Er zitten veel kunstenaars bij. Ik ben liaison naar de politie toe. Daarnaast zing ik bij het Matrozenkoor van die club."

Ze lacht. Het podium, in welke vorm dan ook, blijkt een constante in een leven dat altijd in beweging is gebleven.